Eenmaal ontsnapt: verzamel de brokstukken

Als het je gelukt is om te ontsnappen, dan zul je de brokstukken van jezelf moeten verzamelen. Maar je kunt pas iets oplossen als je weet wat je hebt. Ik heb jarenlang rondgedoold, op zoek naar hulp, naar antwoorden. Mijn leven was een enorme strijd. Mijn marge raakte op. Eindelijk ontdekken wat ik had is dan ook mijn redding geweest. Ik bleek een ernstige vorm van PTSS te hebben. Veel slachtoffers ontwikkelen een stressstoornis, omdat je structureel in een onoplosbare situatie zit. Wanneer je in de normale wereld wordt aangevallen, dan is het normaal dat je je hiertegen te weer wilt stellen. Maar de narcist vindt dit niet normaal. Elke mogelijkheid om je te verdedigen wordt je ontnomen. Je wordt op een sluipende manier afgebroken, maar het ligt altijd aan jou, aan dat jij zo moeilijk doet en niet mee wilt werken.

Doordat je nooit een grens mocht stellen stond je voortdurend onder druk, die zich vertaalde in een enorme overgevoeligheid. Je kon om het minste of geringste geïrriteerd raken (waarbij de narcist weer kon zeggen: zie je wel dat je heel labiel bent?) Je kon je dus op geen enkele manier beschermen en moest de stress innerlijk zien weg te werken. Zie hier de oorzaak van een uitgeput stresssysteem; de kern van PTSS.

Met de vaststelling van het Narcissistic Victim Syndrome (NVS) hebben deskundigen slachtoffers erkenning gegeven voor het cluster van symptomen waarmee ze te maken kunnen krijgen. Therapeuten ontdekten de oorzaak achter de eenduidige symptomen: narcistische mishandeling. Deze vorm van mishandeling raakt elk aspect van je wezen, en daarom zijn de symptomen ook zo ernstig.

De opluchting was groot toen ik me realiseerde dat dit syndroom op mij van toepassing was. Na jaren gedacht te hebben dat ik gek was vanwege mijn symptomen, begreep ik nu dat die symptomen ergens voor stonden. Eerst dacht ik bijvoorbeeld dat ik opgenomen moest worden omdat ik zo paranoia kon zijn, nu begreep ik waarom ik zo paranoia was. Net als veel andere slachtoffers schaamde ik me intens, tot ik begreep waar dit alles naar verwees. Schaamte is sowieso een probleem voor veel slachtoffers, doordat de narcist altijd zijn schaamte op je geprojecteerd heeft. Slachtoffers met NVS hebben een overdreven verantwoordelijkheidsgevoel ontwikkeld, en denken dat alles aan hen ligt. Dit maakt hen een makkelijke prooi om opnieuw mishandeld te worden. Veel slachtoffers gaan dissociëren. Door er niet meer te zijn valt de uitzichtloze situatie makkelijker vol te houden. Het grote nadeel is dat dissociatie ervoor zorgt dat je jezelf moeilijker bij elkaar kunt rapen, en het hierdoor moeilijker wordt het land van de duisternis te verlaten. Als je veel dissocieert voel je je vervreemd van jezelf en de wereld, en hierdoor ben je een veel makkelijker slachtoffer. Je leven wordt gekenmerkt door crisissen, er is altijd wel wat aan de hand en je staat er machteloos naar te kijken. Het is mogelijk om weer grip op jezelf en je eigen leven te krijgen. Je Zelf lijkt misschien verdwenen, maar is het niet. Je kunt jezelf weer terugvinden.

« hoe kwam je in deze gevangenis terecht? hoe kom je eruit? »

110 thoughts on “Eenmaal ontsnapt: verzamel de brokstukken

  1. Jeetje wat een herkenning allemaal …..Het ligt dus niet aan mij ….
    Omdat ik een vermoeden heb dat mijn man narcistische trekken heeft ben ik gaan zoeken naar informatie ….. zo kwam ik op deze site . alleen de titel al het verdwenen zelf ,geeft precies weer hoe ik mij voel.

    Mijn verhaal…..
    Negen jaar geleden heb ik mijn man leren kennen.Omdat ik al een relatie van 14 jaar achter de rug had en ik het prima naar mijn zin had met mezelf en de kinderen ,heeft mijn man behoorlijke moeite moeten doen om mijn muur te laten zakken die ik wat mannen betreft om mij heen hadden gebouwd.
    Na een jeugd met een stiefvader als alcoholist en de nodige manipulatie en misbruik en een mislukt huwelijk had ik dacht ik mijn leven weer aardig op de rails en niets of niemand zou dat wat mij betreft weer kunnen verstoren.
    Uiterst charmant en vol begrip ….op de juiste momenten afstand houden ,maakte dat ik langzaam aan mijn muur heb laten zakken en weer vertrouwen kreeg dat er ook mannen zijn die mij snapte …..juist met de kleine dingen ik hoefde niks te zeggen hij was mij al een stap voor…ik voelde me zo veilig …..
    Na een aantal jaar ben ik bij hem gaan wonen en een jaar later getrouwd.
    Vlak na ons trouwen werd mijn moeder ziek en overleed…..een mokerslag …mijn spiegel en degene die voor mij de boel kon relativeren was er niet meer……

    Ik ben toen volledig ingestort burn-out, baan kwijt .toen bleek ook dat ik 30 jaar troep op te ruimen had….ik was gewoon doorgegaan en had dus de enorme rugzak die ik had niet opgeruimt maar gewoon mee gezeult . Gelukkig heb ik toen goede hulp gevonden …diagnose ptss en goede Emdr en therapie gehad.

    Terugkomend op mijn man ….hij is als ik terug kijk tijdens de ziekte van mijn moeder gaan veranderen.Ineens kwam er de opmerking van hem terwijl ik aan mijn moeders ziekbed zat …..weet je wel hoe het voor mij is !!!….perplex was ik ….maar ja moeilijke tijd …ook voor hem…
    Ik was te verdrietig om daar teveel aandacht aan te besteden.
    Vervolgens de diagnose ptss ik wist even niet waar ik het zoeken moest …..je hele fundament die je dacht te hebben was weg……en ik dacht dat mijn man daar een goede spiegel voor was…
    Hij kent mij immers door en door en heeft het beste met mij voor.
    Nu heel langzaam aan beginnen bij mij alle puzzelstukjes in elkaar te vallen …..
    Het veranderen van de sfeer in huis ….mijn man die zich terugtrekt , niet meer liedevol is geen kleine dingen meer…..niet praat en als hij wat zegt is dat op een toon of dat ik de deurmat ben ..mij het gevoel geeft dat ik het niet goed doe …de twijfels aan mezelf komt het dan door mij ben ik verandert door de therapie…..hoezo mezelf kwijt !!!!
    inmiddels zijn we 5 jaar verder en heb ik alle ingangen en aanpassingen aan mezelf geprobeerd en 1 ding is mij wel duidelijk hij veranderd niet!! Sterker nog het issue nooit genoeg….

    Buiten het praten tegen je als deurmat is het met name de lichaamstaal ……het gezucht en de blikken maar ik moet er vooral niet’s van zeggen …dan doe ik moeilijk…..en maak van een mug een olifant….
    De volgende dag is dan voor hem weer een gewone dag ….hij komt immers niets tekort

    Sinds een paar maanden heb ik afstand genomen ….geen knuffels meer …niet meer uitleggen hoe ik me voel ….ook al levert het op sommige momenten extra spanning op ,omdat ik zo niet in elkaar zit. Merk ik ook dat het mij helpt om letterlijk afstand te nemen en de situatie en de patronen beter te doorzien .Daardoor voel ik mezelf sterker worden al gaat dat 2 stapjes vooruit en 1 achteruit.

    Vandaag het boek bestelt …..doodeng !!! Omdat ik weet dat ik stappen moet gaan ondernemen voor mezelf…..ik heb niet voor niets 30 jaar opgeruimd….

  2. Ik zou graag een paar antwoorden willen krijgen. Ben gestopt met mn coach wegens te duur en te afgelijnd. Er zijn zaken aan mijn ex-vriend waaraan ik twijfel of hij nu echt wel een narcist is. Ik ben een maand geleden vertrokken bij hem. Had een latrelatie van bijna 3j. Hij is weduwnaar en had slechts 2x een relatie van een paar maanden na het overlijden van zijn vrouw. Dus lang alleen geweest ook. Dan kwam ik. Dit zijn feiten. Ook bevestigd door zijn dochter. Zoals ik lees over n gaan ze van prooi naar prooi. Of kunnen ze ook lang alleen zijn??? Ook een vraag over nu: zet hij me nu al een maand in de silent treatm of laat hij me met rust? Die nacht dat ik vertrokken ben heb ik een lange mail gestuurd naar hem. Bodem line daarin was dat ik de pijn niet meer kon verdragen. De pijn van de leegte te voelen van zijn kant. Het niet meer voelen dat hij gelukkig was met mij. Ik herken dus veel over het mishandelen, de gaslichting, sil tr van een week (3x gebeurd), me niet meer bekijken noch aanraken, me bespelen, in de war brengen, profiteren van alle hulp in zijn huis enz. Maar ik moet weten of hij echt een narcist is. Ik ben na deze maand (breuk) maar ook door zijn psychisch gedoe gesloopt! Heb nu een afspraak met een psycholoog. Wel pas binnen een maand. Via huisdokter nu ook slaaphulp wat al een wonder teweeg brengt; ik slaap terug!! Maar ik geraak niet van hem los emotioneel!! Als dit toch GEEN n is, heb ik als hij wil, werk met hem maar mss komen we er toch uit. Ik ga voor alle duidelijkheid NIET de stap zetten naar hem toe. Maar hij is daar een enorme keikop in. Wat is dit? En NIEMAND kent hem zo (als n) wel als een VRIJgezinde man. Wat is dit? Ik hoop dat mijn therapeut me bnn een maand kan helpen. En niet met die stomme cliché’s van de roze tijd, de gebreken die aan de oppervlakte komen, enz.. Nee dit is iets….wat is dit? Hij is niet goed voor mij. Het 1ste anderhalf jaar was zo zalig ! En dan draaide er iets. Hij komt niet tot zijn emoties. Ik weet het allemaal, lees me suf over n en TOCH blijf ik twijfelen!? Wanneer ga ik hier over geraken?

  3. Beste Amy, bedankt om dit aan te brengen. Heb al wat opgezocht hierover en veel overeenkomstige kenmerken. Wat een shok, toch allemaal niet te geloven. Maar omdat mijn hoofd nu helemaal horendol wordt, hou ik alles voor mijn gesprek bij de psychologe, gepland op 2 juni. Ze gaat werk met me hebben… Nog iets dat ik kwijt wil. Mijn goede vriendinnen zijn fier op me dat ik zo volhoud, niks berichten stuur, ook no contact dus (soms voel ik me ook een narcist hierdoor). Gisteren was het zo immens moeilijk. Ik had hem na meer dan een maand met een flits tegengekomen onderweg. Hij zag er zo goed uit! Terwijl ik een wrak ben. Maar mijn zus haar aanpak werkt averechts voor mij. Denkt ook altijd dat ze me goed kent, al is ze 12 jaar ouder en daardoor ook denkt dat ze wijzer is. Heb haar mijn mening daarover gezegd. Ik kan deze nonsens er niet bij hebben, mijn vatje loopt al over….Voor mij allemaal tekenen dat ik zwaar lijd, elke minuut een innerlijke strijd lever.

    • Emilia, zou het leven een innerlijke strijd moeten zijn volgens jou ? überhaupt een strijd ? waarom wil je perse een diagnostic stellen op de kwaal – mankementen van je ex-vriend ?
      Een gezonde, evenwichtige, respectvolle en aangename relatie vraagt natuurlijk investering, tegemoet komen en een gemeenschappelijk doel van beide kanten, maar niet in de mate dat een van de partners hopeloos of zelfs wanhopig probeert uit te vinden wat ze nog meer over hoop kan halen zodat de relatie wèl werkt. Als je je leeg en eenzaam voelde met deze vent, betekent het toch eenvoudig dat hij jou niet zodanig prettig aanvulde dat je daar gelukkig van werd ? Dus mijn vraag aan jou is: wat verwacht je nu ? Wat hoop je ? Jij bent jij en hij is hij (wie is het gekste van allebei…), 2 distincte personen, met hun eigen specifieke geschiedenis… Misschien is hij “gewoon” een enorme egoïst die weinig te geven en te delen heeft, heel goed onafhankelijk en zelfstandig kan leven en helemaal niet zoveel behoefte heeft aan gezelschap, of alleen dan als het hem uitkomt… Kortom ik vraag me af wat je eind doel is om kost wat kost een etiket op hem te plakken. Ik wens je veel sterkte, kracht, resilience en goede moed om je door het rouw proces van deze relatie te werken en in aller eerste plaats goed (lief, aardig, medelevend,…) voor jezelf te zijn..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s